In quarantaine onderweg naar Pasen (15) – Bijeen geraapt worden

op dinsdag, 31 maart 2020

Bijeen geraapt worden

In I Kon.6:7 staat er iets wonderlijks. Toen de Tempel werd gebouwd, ‘werd er geen hamer, geen beitel of enig ijzeren gereedschap gehoord.’ Het bleef stil op de bouwplaats. Als kind kreeg ik me dat ze heel zachtjes deden en eerbiedig aan het werk waren. Maar probeer eens geruisloos te timmeren..

In de joodse traditie wordt verteld, -en dat is helemaal zeldzaam-, dat de stenen van de Tempel elkaar zochten. De onderdelen deden zelf het werk. Door een ingrijpen van God bouwde de Tempel zichzelf.

In kerkdiensten heb ik dit al vaker verteld. Omdat dit verhaaltje een soort van gelijkenis is. Zo gaat het toe, zo werkt het in het Koninkrijk van God. Wij hoeven enkel het materiaal aan te dragen. We zingen, we bidden, we proberen hoe gebrekkig dat soms ook gaat in vertrouwen te leven. Terwijl God in ons zijn Tempel bouwt door de Heilige Geest. Hij doet speelt dat zelfs klaar met de brokstukken, de verwarring van ons leven.

In het dagboek van Etty Hillesum (1941-1943) staat er een intrigerende passage die ook zoiets zegt. Over hoe zij het bidden ervaart.

ds Treuren

’18 mei 1942. (..) De bedreigingen van buiten steeds groter, en terreur stijgt met de dag. Ik trek het gebed om me heen als een donkere beschuttende muur, in het gebed trek ik me terug als in een kloostercel en treed dan weer naar buiten, ‘gesammelter’en sterker en weer bijeengeraapt. Zich terugtrekken binnen de gesloten cel van het gebed, dat wordt voor mij een steeds grotere realiteit en ook meer zakelijkheid. Die innerlijke geconcentreerdheid richt hoge muren om mij heen op waarin ik mezelf weer terugvind, me uit alle verstrooiingen weer bijeenraap tot een geheel. En ik zou me kunnen voorstellen dat er tijden komen waarin ik dagen achtereen geknield lag, totdat ik eindelijk voelde dat er beschuttende muren om me heen kwamen te staan en waarbinnen ik niet uiteen kan vallen en mezelf verliezen en te gronde gaan.’ 

M. TreurenIn quarantaine onderweg naar Pasen (15) – Bijeen geraapt worden