In quarantaine onderweg naar Pasen (4) – Wennen

op vrijdag, 20 maart 2020

Die mij beter kennen weten dat ik soms met m’n hoofd in de wolken loop en dat er helaas wat voor nodig kan zijn om mij te doen afdalen.

Zo gaf ik de familie bij aankomst op ‘de Ommering’, een begraafplaats gisteren een ferme, warme handdruk. Eén voor één begroette ik hen. Raar dat de laatste twee handschoenen droegen en die aanhielden.. Toen brak het licht door.

Het is wennen, omschakelen. Onwennig. Een dienstje rond een nog geopend graf. Een handvol familieleden, die juist nu de steun van velen missen. Die velen kunnen alleen bellen, en een kaart of bloemen sturen. Toch kun je ook deze plek als een Bethel, een huis Gods ervaren waar de ladder tot de hemel reikt. ’t Is goed hoe dan ook met elkaar te bidden en zingen. ‘Dan ga ik op tot Gods altaren, tot U, o God, o zaligheid’. (Ps. 43:4)

In de Kreek waar ik -wilt u uw handen reinigen?!- nog net mocht komen, stond een prachtige orchidee in de kamer van een gemeentelid. ‘Iedere bewoner heeft er één, in het hele huis staan bloemen, de tuinders kunnen ze niet meer kwijt’. Rond het immense veilinggebouw, het bloemenpaleis was het inderdaad stil. Het Westland wordt hard door de crisis getroffen. Wat vreselijk als je machteloos je bedrijf ziet instorten! Voor ondernemers en veel zelfstandigen is de corona een nachtmerrie.

Sinds gisteravond kom je de Kreek en geen enkel verzorgingstehuis nog binnen. Ook dat is moeilijk te verteren. Dat je kinderen, je man of vrouw(!) niet op bezoek meer kunnen komen, is verdrietig. Voor sommige bewoners niet te begrijpen.

’t Is alsof je midden in een film zit, hoorde ik iemand zeggen. Alleen is die film niet ‘zo afgelopen’. Nee, ’t is echt. We zullen er aan moeten wennen. Jezus zegt: ‘Ik ben het licht der wereld. Wie Mij volgt, zal niet wandelen in het duister. Nee, die zal het licht des levens hebben’. (Joh.8: 12) In dat licht moet u geloven!

ds. Treuren

M. TreurenIn quarantaine onderweg naar Pasen (4) – Wennen