U bent zijn lastdier

op vrijdag, 08 januari 2021

Van Augustinus (354-430) zijn er ongelofelijk veel preken genoteerd. Ook van het feest van Epifanie dat in de Vroege Kerk ieder jaar op 6 januari werd gevierd zijn er diverse overgeleverd. Hieronder vindt u een fragment uit Sermo (=preek) 204a: ‘Wie wijst de weg?’

Om een beetje na te voelen hoe dit moet hebben geklonken, kan ik enkel als tip geven deze regels enkele keren hardop voor uzelf te lezen. Lezen is oproepen!

U zult door dit te doen ontdekken hoe Augustinus van het éne beeld naar het andere springt. Hij moet met hartstocht, bestudeerd, maar ook sterk improviserend hebben gepreekt. Wonderlijk is hoe hij van de hemeltaal van de sterren, via Psalm 19 bij de apostelen terecht komt.  ‘De apostelen zijn de hemelen..’

Echt prachtig is hoe hij via ‘zij hebben ons veranderd’, -een gouden regeltje-, op een serie paradoxen komt. Daar is hij gek op. ‘De zwakheid van Christus is onze kracht. De onmondigheid van Christus is onze welsprekendheid…’  In het oude Avondmaalsformulier staan ook dit soort regels, zoals: ‘Hij droeg de vloek des kruises, opdat Hij ons met zijn zegen vervullen zou.’

Nogmaals: leest u dit fragment een paar keer hardop!

 

Hemeltaal

De ster schrijft eigenlijk hemeltaal. Zij leidt de magiërs en wijst hun de plek. De onmondigheid van het kind wordt niet geminacht. De kleine wordt aanbeden omdat zij begrijpen hoe groot Hij is. Het Woord van God heeft geschenken ontvangen. Zolang het Woord nog kind was blijft het zwijgen. En toch werd het door engelen onderwezen. Tot nog toe zweeg Hij, van wie het evangelie vervuld moest worden. Ook nadien immers zouden de hemelen zijn majesteit verkondigen. (Ps.19:2) De apostelen zijn de hemelen, lichtend in wondertekenen, donderend met geboden. Over hen is namelijk gezegd: ‘Hun maning vaart over het aardrijk, tot het einde der wereld hun roep.’ (Ps.19:5) Omdat de woorden die reikten tot aan de einden der wereld, ons ontgingen, kwamen zij -de apostelen- naar ons. Ze vormden ons en hebben ons veranderd.

Draag Hem

De zwakheid van Christus is onze kracht. De onmondigheid van Christus is onze welsprekendheid. De ontbering van Christus is onze overvloed, want later is de dood van Christus ook ons leven geworden. Het brood uit de hemel lag in een voederbak. Lastdieren van de Heer, kom naderbij als u honger hebt. Draag Hem in uw hart en u bent zijn lastdier. Hijzelf is uw berijder. Hijzelf is ook het voedsel. U weet dat Hij op een ezel zat en de ezel zelf naar Jeruzalem mende. Draag Hem. Hij weet waarheen Hij u voert. Loop maar gerust, u zult niet verdwalen met zo’n berijder op uw rug. Hij is de weg die leidt naar het hemelse Jeruzalem. Het geloof is die weg. Loop daarover om Christus te dragen en de eeuwige gelukzaligheid te kunnen bereiken.

 

 

M. TreurenU bent zijn lastdier