Als schoolkind at ik tussen de middag altijd thuis. Dat kon, de pauze duurde van kwart over
twaalf tot half twee. Ik vond dat heerlijk. Op school moest je stil zitten. Je kon dan even de
benen strekken, bewegen! En ook: van je afpraten. In de klas moest je stil zijn, toch maakte
je van alles mee. Twee van mijn dochters hebben dit ook nog meegemaakt. Ik herinner me
veel gezellige maaltijden. Maar de derde at op school, het continurooster werd ingevoerd.
Praktisch voor de (beide) werkende ouder(s), en de leerkrachten. Zou het ook in het belang
zijn van een kind
Thuis met elkaar eten is belangrijk. Ooit stelde een rebbe de vraag wat ervoor nodig is om
je ergens thuis te gaan voelen. Er werd verschillend op gereageerd. De een zei: als je in dat
huis of op die plek slaapt. Een tweede antwoordde: als je er vaak bent. Een derde zei: als je
het zelf hebt ingericht. Nee, het zit anders zei de rebbe. Wanneer je ergens met elkaar eet
en drinkt, al is het onder een afdakje of een grot in de bergen, ga je je ergens hechten. Dat
brengt me bij het geheim van de maaltijd. In het Bijbels Hebreeuws zijn de woordjes voor
maaltijd (se’oeda) en geheim (sod) verwant. Bij de viering van het Pascha onthult Jezus het
geheim van het brood en de wijn. Dat is niet toevallig.
Thuis, samen met elkaar eten is dus belangrijk. Ook om de verbinding met elkaar te leggen.
In een interview met RD Magazine (23/5) voegt de Vlaamse psychiater Peter Adriaenssens
daar nog iets belangrijks aan toe. ‘Aan tafel is de plek waar je praat: hoe was je dag, hoe
was die voor papa en mama, wat is er gaande in de wereld? Wat je tijdens een gesprek
eigenlijk aan het doen bent is knutselen aan het kompas van je kind: wat vinden wij goed en
wat niet? Want iedere jongere staat voor het probleem dat op internet elk denkbaar
antwoord te vinden is’.
Adriaenssens bepleit dan ‘fier’ te zijn ‘als een kind de vrijheid voelt om dingen tegen je te
zeggen’. Schrik niet voor krasse uitspraken terug, probeer er achter te komen waarom een
jongere ongezouten dingen zegt. ‘Ik ben wel verrast, leg mij uit waarom?’ (..) ‘Veel van de
huidige volwassenen kregen als kind en jongere te horen: “Zoiets moet je niet zeggen.” Niet
effectief, want het emotiecentrum in ons brein laat dan meteen een gordijn zakken. Oké, ik
moet dus niet praten. Maar als je het gesprek aanmoedigt, kun je ontdekken wat er achter
die stevige uitspraken zit. Dan blijven de hersenen van de ander luisteren.’ Je komt dan toch
weer op dat geheim terecht!
Arien Treuren
23 oktober 2026